ابتدا محیط C : در 2 سیستم Dos و Windows است که در اولی محیط به رنگ آبی و در دومی محیط به رنگ سفید است. محیط اجرای دو برنامه در پست زمینه ی سیاه است.
شما می دانید که برای انجام هر کاری ما نیاز به یک چارچوب داریم مثلا˝ برای ساختن یک خانه دور آن را میبندند یا مثلا˝ هیچ وقت ندیده اید که یک شرکت را در پارک برگزار کنند به همین ترتیب ما هم در برنامه ی خود یک چارچوبی را معرفی می کنیم.
صفحه ی C مانند یک text است یعنی فعال نیست مثلا˝ در اکسل اگر بنویسید 25+56 و enter را بزنید جواب را در همان صفحه و در همان cell نمایش می دهد ولی در زبان C اگر چنین جمله ای را بنویسید error می گیرد و برای نشان دادن جواب باید آن را در متغیر از قبل تعریف شده ذخیره کرده سپس هنگام Run برنامه مقدار آن را نمایش دهید امیدوارم منظورم را از فعال بودن صفحه متوجه شده باشید.
به طور کلی ما در زندگی روزمره از ابزارهایی استفاده می کنیم که خود تولید یا مونتاژ نکرده ایم مثلا در دوچرخه سواری ما فقط رکاب می زنیم و به چگونگی کار کرد قطعات کاری نداریم در برنامه نویسی هم یک سری توابع از قبل تعریف شده که ما می توانیم با فراخوانی ( صدا زدن )آن از خاصیت یا ویژگی آن استفاده کنیم این توابع در کتابخانه های مربوط به خود بوده که به منظور استفاده از آن آدرس کتابخانه را در اختیار برنامه قرار می دهیم ازجمله کتابخانه هایی که ما از آن ها استفاده می کنیم stdio.h ,conio.h است که به فرم زیر نوشته می شود #include
#include
# به معنای برقرار کردن اتصال بین برنامه و کتابخانه است
Include همان طور که مشاهده می کنید نوع کتابخانه را مشخص می کند و از معنای آن هم همین استنباط می شود.
Stdio کتابخانه ی ورودی و خروجی استاندارد است که شامل توابعی است که وظیفه ی گرفتن و نمایش دادن متغیر را دارد.
Conio شامل توابعی است که برای توقف صفحه بوده و یا صفحه را پاک می کند.
پسوند .h هم در انتهای تمام نام های کتابخانه ها می آید.
حال شروع به چارچوب سازی می کنیم
در ابتدای صفحه که ما اتصالات را به کتابخانه بر قرار می کنیم سپس
مرز تابع اصلی خود را که می خواهیم عملیات را در آن انجام دهیم مشخص می کنیم
نام تابع ما main( ) بوده و پرانتز باز و بسته ای که داخل آن چیزی نوشته نشده است نشان دهنده ی این است که تابع ما ورودی خود را همراه با اسم دریافت نمی کند مثلا اگر شما بنویسید sin(20) مقدار آن را نمایش می دهد و شما عدد را همراه نام سینوس ذکر کردید ولی اگر بنویسید main(20) از شما خطا می گیرد . بعد از تابع main( ) یک آکولاد باز کرده و یک آکولاد می بندیم.
#include
#include
Main( ){
…
}
3 نقطه محل دستورها است که می تواند از یک خط تا هزاران خط دستور باشد.
راستی یادتان باشد در استفاده کردن از توابع کتابخانه ای ترتیب اصلا˝ مهم نیست و می توانید هر کدام را که دوست داشتید استفاده کنید.
یک اصل مهم در برنامه نویسی به زبان C این است که بعد از هر دستور باید علامت سمیکالون ( ; ) را قرار دهید فقط بعضی از دستور ها این علامت را نمی خواهد که در جای خود معرفی می شوند
ما در تمام زبان ها چند دسته تابع داریم که عبارتند از :
1- توابعی که مقداری را به برنامه برنمی گردانند
2- توابعی که به برنامه مقداری را بر می گرداند
تابع main تا آنجایی که ما مورد استفاده قرار می دهیم مقداری را بر نمی گرداند یعنی از دسته ی توابع اول است.
برای اینکه ما به کامپیوتر خود بفهمانیم که این تابع مقداری را بر نمی گرداند در برنامه ی خود و در آخرین جمله ی آن دستور return 0; را اضافه می کنیم. پس چار چوب ما به این صورت می شود
#include
#include
Main( ){
…
Return 0;
}
هنگامی که برنامه تمام شده و ما آن را اجرا می کنیم . شما در یک لحظه پرش کوچکی را مشاهده می کنید آن پرش برای این است که کامپیوتر محاسبات یا دستور های ما را انجام داده و نتایج را به صورت لحظه ای نشان می دهد برای اینکه برنامه قبل از پایان متوقف شود به طوری که ما نتایج را مشاهده کنیم از دستور getch( ); استفاده می کنیم.
پس کلی ترین چارچوب و مرز برنامه ی ما به صورت زیر است
#include
#include
Main( ){
…
Getch( );
Return 0;
}
من تا اینجا سی کردم مرز برنامه را مشخص کنم درس بعدی انواع داده و چاپ نتایج در نمایشگر و گرفتن داده از کیبورد خواهد بود
