تحقیقات یک دانشجو معلم محقق

هر 15 روز يک لکه نفتي بزرگ در خليج فارس ايجاد مي شود

 جام جم:درياها يکي از مهمترين زيستگاه هاي سياره ما هستند که تامين مواد غذايي و پروتئيني و حتي فرآورده هاي نفتي و معدني مورد نياز انسان ها را به عهده دارند ؛ در حالي که در دهه هاي اخير، تجمع آلاينده ها و به خصوص آلاينده هاي نفتي در درياها و اقيانوس ها به شدت افزايش يافته است.
از زمان تاسيس سازمان جهاني دريانوردي در سازمان ملل متحد آلودگي هاي زيست محيطي در درياها نيز مورد توجه و بررسي قرار گرفته است و از سال 1973 با تصويب کنوانسيوني براي جلوگيري از ايجاد هرگونه آلودگي در درياها، نظارت بر اين زيستگاه ها به صورت قانوني آغاز شده است. مبارزه با آلودگي هاي نفتي که از مهمترين آلودگي ها در درياها هستند، از زمان پيدايش نفت در بسياري از تحقيقات و پژوهش هاي علمي مورد بررسي قرار گرفته است. با توجه به افزايش آلودگي هاي نفتي در سواحل خليج فارس، محققان پژوهشگاه صنعت نفت توانسته اند به روش جديدي در سنتز و ارزيابي بيولوژيکي ديسپرسانت لکه هاي نفتي دست يابند.
نفت خام ترکيبي از هيدروکربن ها، نيتروژن، گوگرد و آناريوم است. اين ماده در اقتصاد جهاني نقش نيروي محرکه را به عهده دارد و مي توان گفت آلودگي هاي نفتي از پيامدهاي اجتناب ناپذير افزايش جمعيت و نياز به مصرف انرژي است.
خليج فارس به علت رفت و آمد کشتي هاي نفتکش، حفر چاه هاي نفتي و همچنين استخراج نفت، هر سال 160 هزارتن نفت و ضايعات و فرآورده هاي نفتي را در خود جاي مي دهد و به همين علت به عنوان يکي از آلوده ترين درياهاي جهان شناخته شده است.
با توجه به پيامدهاي نامطلوب ناشي از نشت نفت از نفتکش ها در کشورهاي مختلف در 50 سال اخير، از ميان بردن لکه هاي نفتي مورد توجه بسياري از کارشناسان و متخصصان قرار گرفته است.
ورود هزاران گالن نفت از يک مخزن نفت خام به آب دريا در کاروليناي جنوبي و همچنين ريخته شدن بيش از 5 تن نفت خام در خليج فارس سبب مرگ و نابودي گياهان و اکوسيستم هاي ساحلي اين درياها شد و زندگي بسياري از موجودات ساکن آنها را در معرض خطر نابودي قرار داد.
خليج فارس دريايي نيمه بسته است که اکوسيستم منحصر به فردي دارد و با توجه به قرار گرفتن آن در منطقه اي گرم و خشک، آبزيان ساکن در اين دريا نسبت به تغييرات محيطي بسرعت واکنش نشان مي دهند و با قرار گرفتن در معرض آلودگي ها بويژه آلودگي هاي نفتي بشدت آسيب مي بينند. به رغم حساسيت بسيار بالاي اين اکوسيستم در برابر آلاينده هاي مختلف در سطح درياها اين منطقه از تنوع زيستي بسيار زيادي برخوردار است و در مقايسه با ديگر زيستگاه هاي آبي در سراسر دنيا به دليل ويژگي هاي حاکم بر آن بسيار آسيب پذير بوده و وجود کمترين آلودگي در آب مي تواند سلامت آبزيان و ديگر موجودات زنده ساکن آب ها را در معرض خطر جدي قرار دهد. ساخت اسکله هاي نفتي و افزايش غلظت آب سبب مرگ مرجان هاي دريايي، دلفين ها و حتي لاک پشت هاي دريايي مي شود. حمل و نقل نفت به کشورهاي مختلف از اين گذرگاه موجب شده است لکه هاي نفتي بسيار زيادي در خليج فارس ايجاد شود و در نتيجه پيامدهاي زيست محيطي نامطلوبي را در اين اکوسيستم به وجود آورد. بررسي هاي انجام شده از سوي کارشناسان نشان مي دهد بيشترين آلودگي آب هاي خليج فارس از نوع آلودگي نفتي است که تاکنون درصد بالايي از آبزيان و ماهيان را به کام مرگ کشيده است.

ميکروارگانيسم هاي تجزيه کننده هيدروکربن ها حدود 25 درصد از نفت رها شده در آب از طريق تبخير از ميان مي رود و باقيمانده آلودگي هاي نفتي نيز از طريق اکسايش نوري و همچنين اکسايش ناشي از فعاليت ميکروارگانيسم ها در آب شکسته مي شود که به آن تجزيه زيستي گفته مي شود. حضور ميکروارگانيسم هاي تجزيه کننده هيدرات هاي کربن در آب درياها و خاک ها سبب شده است آلودگي هاي نفتي به ميزان قابل توجهي کاهش يابند، بنابراين مي توان گفت وجود سيستم هاي بيولوژيک در اکوسيستم هاي آبي غلظت مواد سمي موجود در آب را کاهش مي دهد که وجود اکسيژن و مواد غذايي بخصوص نيتروژن و فسفر سبب تسريع اين فرآيند مي شود. فرآورده هاي حاصل از تجزيه مواد نفتي به وسيله ميکروارگانيسم ها معمولا موجودات آبزي را با خطرات کمتري مواجه مي کند. از اين روش در کشورهايي مانند امريکا، ژاپن، انگليس، روسيه و کره استفاده مي شود و در حوزه خليج فارس نيز اين طرح در مراحل تحقيقاتي است که در صورت از ميان برداشته شدن محدوديت هاي ناشي از دما، شوري آب و نوع ترکيبات نفتي موجود مي توان از اين روش براي پراکنده سازي لکه هاي نفتي استفاده کرد.

تصاویر اشعه X نشان می دهند که ورزش هیچ تاثیری در افزایش خطر ابتلا به استئوآرتریت زانو ندارد

   مطالعه ای جدید نشان داده است که ورزش نه از زانو در برابر استئوآرتریت (OA ) محافظت می کند و نه خطر ابتلا به آن را افزایش می دهد . ورزش روزانه برای افراد میانسال و مسن توصیه شده است ولی تاثیر آن بر پیشرفت OA در افراد مسن به خصوص آنهایی که اضافه وزن دارند مشخص نیست . برخی مطالعات پیشنهاد می کنند که ورزش نقشی حفاظتی دارد ولی در تعداد کمی از مطالعات از مردم در مورد نتایج فعالیت بدنی سوال شده است و برای نتیجه آن در تلاشند .

    امروزه چاقی اصلی ترین عامل خطرزا برای OA زانو است و یکی از سوالات پزشکان این است که آیا فعالیتهای همراه با تحمل وزن برای افراد مبتلا به اضافه وزن مضر است یا خیر . در یک مطالعه جدید که در شماره فوریه 2007 نشریه تحقیقات و مراقبت آرتریت به چاپ رسیده است آثار فعالیت بدنی در زمانی طولانی در افراد مسن که بیشتر آنها اضافه وزن داشتند بررسی شده است و به این نتیجه رسید که ورزش نه نقش حفاظتی دارد و نه خطر ابتلا به OA را افزایش می دهد .
  به نقل از medinews.com در مطالعه ای که بوسیله دکتر David T.Felson از دانشگاه بوستون (USA ) هدایت می شد ، محققین بر روی 1279 نفر مطالعه کردند . تحلیل نتایج هیچ ارتباطی بین پیاده روی ، دویدن و سایر فعالیتها و پیشرفت OA نشان نداد حتی اگر افراد مبتلا به اضافه وزن دارای خطر ابتلا به OA بودند ورزش هیچ تاثیری بر این خطر نداشت . به علاوه علیرغم اینکه مطالعات قبلی پیشنهاد می کردند که ورزش از کاهش فضای مفصلی پیش گیری می کند ولی در این مطالعه چنین چیزی دیده نشد .

   در این مطالعه تلاش شد تا از تمامی راههایی که می توان OA را تشخیص داد استفاده شود مثل تصاویر اشعهX که توسعه بیماریهای ساختاری را با استفاده از یک شاخص معروف ( شاخص Kellgren&Lawrence (نشان می دهند ، معاینه کاهش فضای مفصلی که مشکلات غضروفی را نشان می دهند و همچنین توجه به علایم بالینی .

   در مطالعه ای دیگر از همان نشریه ، محققین تحت حمایت دکتر J.N.Belo از مرکز پزشکی (Netherland)Erasmus مروری داشتند بر 37 مطالعه ای که تا دسامبر 2003 برای تعیین عوامل موثر بر OA انجام شده بود . آنها 3 مطالعه پیدا کردند که در آن هیچ مدرکی دال بر اینکه ورزش منظم با  پیشرفت OA زانو مرتبط است وجود نداشت . با این حال وجود OA عمومی و سطح اسید هیالورونیک ( پروتئین موجود در مفاصل (از عوامل پیشگوی پیشرفت بیماری هستند .

   X-Rays Reveal Exercise Has No Effect on Risk of Knee Osteoarthritis 

A recent study has shown that exercise neither protects against nor increases the risk of knee osteoarthritis (OA).

Routine exercise is recommended for middle-aged and older individuals, but the effect of exercise on the development of OA in older people is not clear, particularly if they are overweight. Some studies have suggested that exercise has a protective effect, but few studies have been conducted where patients are asked about physical activity and followed to find out what develops. In the meantime, obesity is a major risk factor for knee OA, and clinicians question as to whether weight-bearing activity may be harmful to people who are overweight. A new study published in the February 2007 issue of the journal Arthritis Care & Research examined the effects of physical activity over a long period in older adults, many of whom were overweight, and discovered that exercise neither protects against nor raises the risk of knee OA.

Led by Dr. David T. Felson, from the Boston University School of Medicine (Boston, MA, USA), researchers conducted a study of 1,279 individuals from the Framingham Offspring cohort, which consists of the offspring of the original Framingham cohort. Analysis of the results showed no relationship between recreational walking, jogging or other self-reported activity and the development of knee OA. Even though the overweight patients had an increased risk of developing OA, physical activity did not add to this risk. Moreover, despite earlier studies that suggested that exercise may prevent joint space loss, the study did not find this to be the case.

The study attempted to examine all the ways in which OA might present by looking at x-rays that indicated the development of structural disease using a well-known index (the Kellgren and Lawrence scale), by examining joint space loss, which is thought to indicate cartilage loss, and also by looking at symptoms.

In another study in the same issue of the journal, researchers led by Dr. J.N. Belo, from Erasmus Medical Center (Rotterdam, the Netherlands), published an overview of 37 studies appearing up to December 2003 to determine predictive factors of the progression of knee OA. As was the case with this study, they found three studies demonstrating no clear evidence that regular exercise was related to progression of knee OA. However, the presence of generalized OA and the level of hyaluronic acid (a protein found in joints) were